Close

Not a member yet?Register now and get started.

lock and key

Sign in to your account.

Account Login

Ένα σχολείο μιας φτωχογειτονιάς

5 Dec. 2014 Posted by aristotle
Εικόνα: 

Το 2008 στα πλαίσια ενός ερευνητικού project είχα μεταβεί σε διάφορα σχολεία της Αγγλίας, Σκωτίας, Βόρειας Ιρλανδίας και Φιλανδίας για να μελετήσω πως αξιοποιούνται οι νέες τεχνολογίες στα δημοτικά σχολεία.

Θα σας αναφέρω μόνο τις εντυπώσεις μου από ένα σχολείο μιας φτωχογειτονιάς του Μπέλφαστ της Ιρλανδίας. Τέτοιο σχολείο είδα μόνο στις παραμυθοχώρες που δείχνουν στον κινηματογράφο.

Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου να ξαναγεννηθώ για να φοιτήσω σε ένα τέτοιο σχολείο. Ένα σχολείο για παιδιά....

Και για να μη ξεφύγω από το θέμα, σε κάθε τάξη υπήρχε ένας διαδραστικός πίνακας με προγράμματα λογισμικού του Υπουργείου Παιδείας και με άριστες παιδαγωγικές προδιαγραφές. Υπήρχαν τρεις αίθουσες υπολογιστών και αρκετοί υπολογιστές στους διαδρόμους για περιστασιακές ανάγκες.

Βέβαια μετά από τέτοιες επισκέψεις σε πιάνει κατάθλιψη όταν σκέφτεσαι τα σχολεία της χώρας σου. Είναι σαν να πας από μια έπαυλη στην Εκάλη σε ένα τσιγγάνικο καταυλισμό.

Σε ότι αφορά τους υπολογιστές στην Ελλάδα η αγορά τoυς γίνεται μόνο για την αγορά.

Θυμόμαστε όλοι μας την αγορά των "Notebooks" από την κυβέρνηση του 2007, με το σύνθημα "κάθε παιδί και υπολογιστής". Τόσα εκατομμύρια πήγαν πεταμένα για να παίζουν οι μαθητές παιχνίδια τελικά. Πλήρωνε τώρα «κορόϊδο» συνταξιούχε και δημόσιε υπάλληλε αυτά τα εκατομμυριάκια που ήταν ουκ ολίγα για να πλουτίσουν οι εταιρίες..

Το ίδιο έκανε και η επόμενη κυβέρνηση με την αγορά των διαδραστικών πινάκων. Αντί να δημιουργήσουν πρώτα την υποδομή, η οποία συνίσταται στην παραγωγή αντίστοιχου λογισμικού και στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, προέβησαν στην αγορά των διαδραστικών πινάκων, τα οποία μέχρι να παραχθεί αντίστοιχο λογισμικό θα ξεπεραστούν τεχνολογικά, ότι ακριβώς συμβαίνει και με την αγορά υπολογιστών. Αγοράζουν χωρίς να ξέρουν τι θα κάνουν με αυτά που αγοράζουν. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι μόνοι που επωφελούνται είναι οι εταιρίες και οι μεσάζοντες.

Ήταν μια εβδομάδα πριν όταν πήρα ένα τηλέφωνο από έναν μεταπτυχιακό μου φοιτητή, για να με καλέσει σε μια εκδήλωση αγιασμού μιας καινούργιας αίθουσας υπολογιστών, σε ένα δημοτικό σχολείο μιας φτωχογειτονιάς της Ν. Φιλαδέλφειας, όπου είναι διευθυντής του Σχολείου, τον Δημήτρη τον Μελέτη.

Αποφεύγω να πάω σε δημοτικά σχολεία, γιατί με πιάνει αυτή η συνηθισμένη κατάθλιψη. Δεν μπορούσα όμως να χαλάσω το χατήρι του Δημήτρη.

Όταν επισκέφτηκα το σχολείο, τα έχασα κυριολεκτικά. Αίθουσες καθαρές, αισθητικά καλωπισμένες. Μετά με οδήγησε στην καινούργια αίθουσα υπολογιστών όπου υπήρχε διαδραστικός πίνακας και καινούργιοι υπολογιστές. Και μου εξηγεί ο Δημήτρης:

«Για να γίνουν όλα αυτά που βλέπεις, κάθε Σαββατοκύριακο ήμουν εδώ για να κάνω τον βαφέα, τον Ηλεκτρολογο, τον κηπουρό και ότι διανοηθείς. Ευτυχώς με βοήθησαν και ορισμένοι γονείς. Η αίθουσα των υπολογιστών ήταν σ’ αυτήν την κατάσταση (βλέπετε τη φωτογραφία). Φυσικά δεν λειτουργούσε απολύτως τίποτα. Έτρεχα να βρω χρηματοδότες, αλλά που να τους βρεις μέσα στην κρίση; Κι όμως τα κατάφερα. Βρήκα κατανόηση από τον εφοπλιστή Νιάρχο και έφτιαξα αυτό που βλέπεις. Είχα βέβαια και αντιδράσεις από ορισμένους, γιατί να παίρνω χρήματα από τους κακούς «πλουσίους». Αλλά εγώ έκλεινα τ’ αυτιά μου και σκεφτόμουν μόνο τους μαθητές μου. Πως να αποφοιτήσουν αυτά τα παιδιά χωρίς στοιχειώδη γνώση από υπολογιστές; Είχα όμως και την αμέριστη συμπαράσταση όλων των συναδέλφων μου. Χωρίς αυτή τη συμπαράσταση δεν θα έκανα μόνος μου τίποτα.»

Αμέσως το μυαλό μου έτρεξε στα μεταπολεμικά χρόνια, όταν ο τότε δάσκαλος έτρεχε στα κατσάβραχα των ορεινών χωριών. Αυτός ο δάσκαλος μπόρεσε και άλαξε το πολιτιστικό τοπίο στη χώρα μας. Με τη συμβολή των δασκάλων αλλά και των καθηγητών των Γυμνασίων, που πολλοί από αυτούς, επειδή συμμετείχαν στο ΕΑΜ ενάντια στον κατακτητή, τους έστελναν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές για να τους τιμωρήσουν. Αλλά τελικά τους ήρθε Μπούμεραν. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί, δάσκαλοι - καταλύτες κατάφεραν να προσφέρουν πρότυπα και να εμπνεύσουν τους μαθητές τους μέσα στο χάος την μορφωτικής ένδειας που υπήρχε ματά τον εμφύλιο. Κατόρθωσαν  τα περιθωριοποιημένα αυτά παιδιά της υπαίθρου να μπαίνουν στα Πανεπιστήμια. Και το κατάφεραν. Όλοι οι δάσκαλοι όλων των βαθμίδων (εκτός από τους πανεπιστημιακούς που είναι αποκομμένοι από τις ανάγκες της κοινωνίας και της σχολικής πραγματικότητας). Οι δάσκαλοι ήταν και είναι οι διαχρονικοί και αναντικατάστατοι καταλύτες της κοινωνίας μας.

Ο σημερινός δάσκαλος, άξιος συνεχιστής του παλιού δασκάλου, έχοντας απέναντί του την περιφρόνηση της πολιτείας, η οποία αυτό που ξέρει να κάνει είναι ο αυστηρός κοινωνικός και ιδεολογικός έλεγχος. Επί πλέον τον συμπεριφέρεται σαν υπάλληλο των επιλογών της, γιατί δεν θέλει να έχει απέναντί της έναν εκπαιδευμένο και σκεπτόμενο δάσκαλο. Το γνωρίζει καλά πως ένα αποκεντρωμένο αναλυτικό πρόγραμμα, θα έδινε ελευθερία ιδεών, πρωτοβουλιών και δράσεων στον εκπαιδευτικό. Τα τελευταία χρόνια το κατεστημένο τα καταφέρνει πιο καλά με το να κομματικοποιήσει τους συνδικαλιστικούς του φορείς και αντί να υπηρετείται ο δάσκαλος υπηρετούνται τα κόμματα.

Δημήτρη συγχαρητήρια. Σαν εσένα υπάρχουν χιλιάδες δάσκαλοι σε όλη την Ελλάδα κι αυτό είναι το μόνο παρήγορο σ’ αυτήν την κρίση που περνάμε.

Κοίταξε τώρα πως να τα χρησιμοποιήσεις αυτά τα εργαλεία. Ίσως το να τα αποκτήσεις είναι πιο εύκολο από το να τα αξιοποιήσεις σωστά. Ότι κάνει πολύ καλό μπορεί να κάνει και πολύ κακό. Αυτό το έχει η νέα τεχνολογία.

Θα σου πρότεινα κάτι πολύ απλό. Το υπουργείο Παιδείας κάνει και «λάθη» κι έφτιαξε αυτή την ευέλικτη ζώνη. Αξιοποιησέ την. Συνδέσου με πανεπιστημιακούς φορείς και επιμορφωθείτε για τη σωστή αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση. Μην αφήνεις να πάει χαμένη αυτή η προσπάθειά σου.